Çoğumuz nefes alıp vermeyi yalnızca yaşamsal bir refleks olarak görürüz. Oysa nefes, zihinsel ve duygusal durumlarımızın en güçlü yansımalarından biridir. Stresli olduğumuzda nefesimiz daralır, korktuğumuzda tutulur, rahatladığımızda ise doğal ritmine döner.
Çocuklukta yaşadığımız deneyimler, hayal kırıklıkları ve aldığımız kararlar zamanla nefes alışkanlıklarına dönüşür. Farkında olmadan nefesimizi kısıtlar, hayatın akışına da aynı sınırları koyarız. Bu nedenle yaşamda tekrar eden döngüler yaşar, aynı duyguları ve benzer durumları tekrar tekrar deneyimleriz.
Nefes çalışmaları, bu otomatik kalıpları fark etmemizi sağlar. Nefes açıldıkça beden gevşer, zihin sakinleşir ve kişi kendi iç alanıyla yeniden bağlantı kurar. Nefesinizi değiştirdiğinizde, hayatla kurduğunuz ilişkinin de değişmeye başladığını fark edersiniz.